Een desastreus optreden bij Pauw & Witteman​

De persconferentie van het Scheper Ziekenhuis was prima verlopen. Het nieuws ging er bij de journalisten dan ook in als koek: bariatrisch chirurg Nick Reijnen wordt ontslagen, omdat hij verantwoordelijk wordt gehouden voor de dood van vijf patiënten. Reijnen wordt uit het BIG-register geschrapt en het OM gaat hem en het ziekenhuisbestuur mogelijk vervolgen. Daar was geen speld tussen te krijgen.

 

 

 

De realiteit

Maar ‘s avonds bij  ging het toch nog mis. Want onderzoeker en bariatrisch chirurg professor Jan-Willem Greve, medeondertekenaar van het rapport, zei dat Reijnen weliswaar slecht had gecommuniceerd, maar dat een dodental van vijf bij vijfhonderd maagverkleiningsoperaties, één procent dus, ‘internationaal gezien redelijk binnen de bandbreedte is’. Het is de realiteit, zei Greve, want het gaat om operaties met enorme risico’s, de patiënten hebben namelijk ernstige gezondheidsproblemen.

Verkeerde been

Dàt zette de interviewers en de kijkers op het verkeerde been. Het nieuws was toch dat een  en ? Maar volgens onderzoeker Greve is hem technisch gezien niet veel te verwijten. Reijnen had alleen beter met de patiënten, zijn familie en zijn eigen team moeten communiceren. Op deze uitspraken volgde een barrage aan vragen. Greve bleef daar veel te rustig onder, hij ging zoeken naar woorden en steeds langzamer praten. De autoriteit die hij had willen zijn, was nergens meer te bekennen. De tv-kijker zag slechts een bevestiging van negatieve beeldvorming: een specialist die een vriendje in bescherming neemt.

Nuance achteraf

Greve’s kernboodschap was een onmogelijke: het  dat hij mede had ondertekend, achteraf nuanceren. Dat kan natuurlijk sowieso niet, en al helemaal niet op televisie. Daar gaat elke nuance verloren. Gelukkig voor Greve, zijn medeonderzoekers en het Scheper Ziekenhuis werd er na de eerste opwinding over zijn voorzichtige formuleringen niet door gevraagd.

Consequent

Overigens  was Greve wel consequent, want  vóór hij het  onderzoek begon had hij gezegd dat Reijnen ‘geen prutser’ was. Een opmerkelijk getimede uitspraak, waar ik in een  op heb gewezen. De vraag is: waarom zat Greve eigenlijk bij Pauw & Witteman? Om een specialist te beschermen, het vak bariatrische chirurgie hoog te houden? Was het ijdelheid of een combinatie van dit alles?

Infotainment

Een serieus onderwerp vraagt om een serieuze behandeling en setting. Dat is bij Pauw & Witteman lastig, zo niet onmogelijk. Het programma heeft soms een journalistieke insteek, maar meestal is er sprake van infotainment. Er worden boeken gepromoot, een strafrechtadvocaat komt klanten werven, een politicus mag een punt maken. Het is vaak heel gezellig, zo laat op de avond.

Aanval door meubelontwerper

Bestuursvoorzitter Maarten Rutgers van het Scheper Ziekenhuis, een logische gast, zat er in elk geval niet. Rutgers heeft fouten toegegeven in de affaire Reijnen. Mogelijk wordt zijn ziekenhuis vervolgd.  ’s Avonds voor de televisie zal Rutgers ongetwijfeld tevreden zijn geweest over zijn besluit om zelf niet te gaan. Een nabestaande noemde hem een ‘leugenaar’ en zei dat hij beter kan ‘nokken’. De bestuurder zal zich ook hebben afgevraagd of de hoogleraar wel wist wat hij aan het doen was. Zeker op het moment dat meubelontwerper Jan des Bouvrie Greve aanviel met de opmerking dat er ‘steeds meer rampen gebeuren in ziekenhuizen’ en ‘jullie praten er allemaal maar omheen’. Een reactie bleef uit.

Verkeerde programma, verkeerde moment

Kortom: Greve zat in het verkeerde programma, op het verkeerde moment, met de verkeerde boodschap en ogenschijnlijk totaal onvoorbereid. De les is: laat je adviseren over media-optredens door mensen die daar verstand van hebben. En volg die adviezen ook op.